D’Alembert-casinobetsysteem
Het D’Alembert-systeem is een bekende inzetstrategie die, net als de Martingale-strategie, op de meeste casinospellen kan worden toegepast, al geven roulettespelers er vaak de voorkeur aan. Het wordt doorgaans als minder agressief dan Martingale en dus als relatief veiliger voorgesteld, maar gokken blijft gokken.
Een korte geschiedenis
Jean-le-Rond D’Alembert ontwikkelde dit inzetsysteem in de 18e eeuw. Naar verluidt was hij de buitenechtelijke zoon van een bekende Franse officier en werd hij als kind achtergelaten bij pleegouders. Hoewel zijn vader die pleegouders geld gaf voor zijn opvoeding, groeide D’Alembert op in aanzienlijke armoede.
Toch kreeg hij een degelijke opleiding, waardoor zijn belangstelling voor wiskunde en de ideeën van Sir Isaac Newton werd gewekt. Die interesse droeg uiteindelijk bij aan de ontwikkeling van het inmiddels beroemde systeem dat zijn naam draagt.
Hoe het D’Alembert-inzetsysteem werkt
Het D’Alembert-inzetsysteem is eenvoudiger te volgen dan veel andere strategieën, zeker in vergelijking met een systeem als Labouchere.
De basisregel is om de inzet na elk verlies te verhogen, net als bij het Martingale-inzetsysteem. Bij D’Alembert is die verhoging echter aanzienlijk kleiner dan bij Martingale.
Technisch gezien is het een negatieve progressiestrategie, maar door de kleine aanpassingen beschrijven veel mensen ze als een vlakke progressieve methode.
D’Alembert is bedoeld voor even-geldinzetten, zoals even of oneven, rood of zwart en hoog of laag.
Kies eerst uw openingsinzet. U kunt elk bedrag kiezen, al bevelen de door de bron aangehaalde experts 0.5% van uw budget aan als een veiligere startinzet.
Voeg na elk verlies 1 eenheid toe aan de volgende inzet. Trek na elke winst 1 eenheid af voor de volgende ronde.
Stel dat uw openingsinzet $5 is. U verliest de eerste ronde, dus de volgende inzet wordt $6. Na nog een verlies zet u $7 in. Daarna wint u, dus volgens D’Alembert trekt u 1 eenheid af en wordt de volgende inzet $6. Na een volgend verlies stijgt die naar $7, gevolgd door een winst waardoor de volgende inzet weer $6 bedraagt. U wint opnieuw.
In die reeks zette je 6 keer in, met 3 winsten en 3 verliezen. De verliezen bedroegen in totaal $17, terwijl de winsten in totaal $40 opleverden. Daarvan was $20 het ingezette geld, zodat de opgegeven winst $20 bedroeg. Na aftrek van de verliezen was de uiteindelijke winst $3. Het voorbeeld toont dus winst ondanks een verhouding van 50/50 tussen winsten en verliezen.
De aantrekkingskracht van D’Alembert berust op de bewering dat u winst kunt maken als het aantal winsten gelijk is aan het aantal verliezen.
Dat klinkt aantrekkelijk omdat het suggereert dat u evenveel winnende als verliezende rondes nodig hebt, maar roulette-uitkomsten volgen dat patroon niet betrouwbaar.
Volgens de statistische uitleg in het artikel levert een tafel met Europese roulette slechts in 48.65% van de gevallen winst op; de overige uitkomsten worden als verlies beschouwd. Op lange termijn leidt dat kleine nadeel tot meer verliezen dan winsten en wordt verlies waarschijnlijk. Bij Amerikaanse roulette is het verschil nog groter.
Voor- en nadelen van het D’Alembert-inzetsysteem
Het belangrijkste argument vóór het D’Alembert-inzetsysteem is de relatief kleine progressie. Omdat de verhogingen beperkt zijn, wordt het vaak omschreven als een van de veiligere strategieën. Het blijft echter gokken, en de bewering dat uw bankroll minder snel opraakt, is geen garantie.
In theorie is ook geen bijzonder groot budget nodig, omdat de inzetten telkens met 1 eenheid stijgen of dalen. Voorstanders beweren bovendien dat deze beperkte progressie minder problemen oplevert met maximale inzetten van casino’s, al blijven de concrete tafelregels van belang.
Als u op een grote winst mikt, is D’Alembert waarschijnlijk niet de beste keuze. De mogelijke winst blijft klein in verhouding tot de openingsinzet en het aantal rondes dat nodig kan zijn om een betekenisvol rendement te behalen.
Dezelfde kleine inzetten die de stijging beperken, kunnen het herstel na meerdere opeenvolgende verliezen vertragen. Het kan daardoor veel tijd kosten om uw saldo weer op te bouwen en zelfs een bescheiden winst te behalen.
Stel dat u begint met een inzet van $5. U verliest en verhoogt naar $6, verliest opnieuw en gaat verder met $7, $8, $9 en $10. Dat zijn zes opeenvolgende verliezen. De volgende inzet is $11 en u wint. In het beste geval wint u vervolgens ook de volgende vijf spins en eindigt u $6 in de plus.
Dat resultaat komt niet vaak voor. Een aannemelijker reeks is een winst met $11, gevolgd door een inzet van $10 die ook kan winnen, en daarna een verlies met een inzet van $9.
Het doel is om winsten en verliezen in evenwicht te brengen, maar op dit punt staat u 7 spins achter en bent u slechts 2 vooruit. De progressie zou dus moeten doorgaan.
Het kan lang duren om de resultaten in evenwicht te brengen, en soms lukt dat nooit. Daardoor kan een verliesreeks voor D’Alembert-spelers moeilijk zijn. Martingale is ontworpen om na één winst weer winst te maken, maar bij een verliesreeks is het risico veel groter dat de bankroll volledig opraakt dan bij D’Alembert.
Varianten op D’Alembert
Omdat het systeem al zo lang wordt gebruikt, zijn er vanzelfsprekend veel varianten ontstaan. Door de eenvoudige opzet kan D’Alembert ook als basis dienen voor een persoonlijke inzetmethode.
Een mogelijke aanpassing verandert de progressie na winst. In plaats van de inzet met 1 eenheid te verlagen, kunt u ze terugzetten naar het oorspronkelijke bedrag. Het beoogde effect is de verliezen zeer klein te houden, maar dat resultaat is niet gegarandeerd.
Bij een andere variant verlaagt u de inzet na een winst met 1 eenheid, maar verhoogt u die na een verlies met 2 eenheden. Dit brengt meer risico met zich mee, maar kan het herstel na een verliesreeks versnellen.
Er zijn nog veel andere combinaties mogelijk. De traditionele redenering achter D’Alembert is dat een gelijk aantal winsten en verliezen winst oplevert. Beoordeel varianten daarom aan de hand van dat uitgangspunt en beschouw ze niet als gegarandeerde verbeteringen.
Omgekeerd D’Alembert
D’Alembert heeft ook een omgekeerde variant. In plaats van de inzet na verlies te verhogen en na winst te verlagen, doet omgekeerd D’Alembert het tegenovergestelde: verhoog de inzet na een winst met 1 eenheid en verlaag ze na een verlies met 1 eenheid.
Stel dat u opent met een inzet van $1 en wint, wat $1 winst oplevert. De volgende inzet bedraagt $2. Een volgende winst levert $2 op, waardoor de totale winst op $3 komt.
Daarna zet u $3 in en verliest u. Daarmee verdwijnt de winst uit de eerste twee rondes en komt u op $0 winst uit. De volgende inzet bedraagt $2; als u opnieuw verliest, staat u in totaal $2 in het rood.
U zet $1 in en wint, waardoor het totale verlies daalt tot $1. De volgende inzet bedraagt $2, maar die verliest, zodat het totale verlies $3 bedraagt.
Na 3 verliezen en 3 winsten bedraagt het totale verlies $3.
Dit voorbeeld toont waarom omgekeerd D’Alembert minder doeltreffend is dan de oorspronkelijke versie: bij een gelijk aantal winsten en verliezen blijft er een klein verlies over. Mogelijke voordelen zijn een kleiner startbudget en een eenvoudigere manier om de inzet na een lange verliesreeks aan te passen.
Kortom, D’Alembert is eenvoudig en wordt vaak als veiliger omschreven dan agressievere progressiesystemen. U wordt er niet rijk mee en door het huisvoordeel blijft verlies op lange termijn mogelijk. Hoogstens biedt het een gestructureerde manier om roulette te spelen en de individuele inzetten te beperken; het neemt het financiële risico niet weg en garandeert geen spel zonder stress.
